Handelingen 1:12,14 en 15          

Toen keerden zij terug naar Jeruzalem…[d]eze allen bleven eendrachtig volharden in het gebed… en er was een groep van ongeveer honderd twintig personen bijeen…  

De discipelen gingen na Jezus’ hemelvaart naar Jeruzalem terug en bleven daar, precies zoals Jezus hen had opgedragen (vers 4). Vanuit vers 13 wordt duidelijk dat zij in Jeruzalem verblijf hielden in de bovenzaal, een voor hen ‘vertrouwde’ plek. Ze keerden terug met grote blijdschap en ze waren ook voortdurend God lovende in de tempel (Luc. 24:52, 53). Waren ze aanvankelijk met hun elven en ‘enige vrouwen en Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broers’ (vers 14), het aantal groeide al snel uit tot honderd twintig personen. Hun blijdschap, die met name in het loven van God  moet zijn opgevallen, werkte schijnbaar aanstekelijk (vers 15).

Naast het groot maken van God wordt duidelijk dat zij ‘eendrachtig volharden in het gebed’. De basis van dit bidden zal te vinden zijn geweest in wat Jezus hen veertig dagen lang over ‘al wat het koninkrijk Gods betreft’ verteld had (vers 3). Een boodschap waarin duidelijk de noodzaak van de vervulling met de Heilige Geest centraal heeft gestaan: [w]ant Johannes doopte met water, maar gij zult met de Heilige Geest gedoopt worden, niet vele dagen na deze (vers 5). Een paar dagen eerder, in dezelfde bovenzaal, had Jezus al gesproken over de Trooster, de Heilige Geest - Hij zou hen niet als wezen achterlaten (Joh. 14:15 v.v.). Deze Trooster, die niets minder is dan het onderpand van de erfenis - het bruidsgeschenk, zou hen ondermeer de weg tot volle waarheid wijzen. En nadrukkelijk had Jezus gesproken over ‘de belofte van de Vader’ (vers 4) en over ‘kracht ontvangen wanneer de Heilige Geest over u komt’ (vers 8). Dat deze belofte, deze Kracht (dunamis), verweven was met de boodschap over het koninkrijk suggereerde ook hun vraag: ‘Here, herstelt Gij in deze tijd het koningschap voor Israël?’ Het is Jezus die juist dán het accent legt op de noodzaak van het ontvangen van de Heilige Geest.

Getuige het ‘eendrachtig volharden’ is die boodschap van Jezus duidelijk bij hen overgekomen. Naast eenparigheid, eensgezindheid, laat het ‘eendrachtig’ een vastbeslotenheid zien. Ze hielden, in alle eerbied, God aan zijn belofte! Het ‘volharden’ bedoelt hier, dat ze vastbesloten waren hun ‘aanspraak’ niet op te geven totdat de belofte was waargemaakt en dat alles vanuit de diepe overtuiging dat ze zonder de Heilige Geest het niet zouden redden. Ze waren er geheel van doordrongen dat ze de vervulling nodig hadden. Allen die zich bij hen aansloten, tot en met het getal van honderd twintig, zullen in deze gezindheid hebben gedeeld: eendrachtig volhardend in gebed.  Op de Pinksterdag zal Petrus straks getuigen: want voor u is de belofte… (Hand. 2:39).

We zij op weg naar Pinksteren, kenmerkt ons de overtuiging die hen kenmerkte? Zet die overtuiging ons vanuit Hemelvaart aan eendrachtig volhardend te bidden totdat de bedoelde belofte een persoonlijk ervaren, belijden en beleven wordt? Let wel: net als de discipelen kunnen ook wij niet zonder de volheid van Gods Geest!

Gebed
Dat we ervan doordrongen mogen zijn Vader, dat de door Uw Zoon uitgesproken belofte nog steeds geldt. Dat het daarbij niet zo maar gaat om een belofte, maar om een absolute noodzaak! Immers U Here Jezus maakte in de gelijkenis van de vijf wijze en vijf dwaze maagden duidelijk, dat we het zonder Uw Geest niet redden. Geef Drie-enig God dat wanneer we ons hiernaar volhardend biddend uitstrekken, het gaat om een belofte die zich zal moeten uiten binnen Bijbelse kaders. Bewaar ons daarom bij Uw Woord. Uit genade en om Jezus wil, amen.